دلتنگم

چشمهایم را می بندم،

چشمهای سیاهت را می بینم،

در سیاهی مطلق که نگاهم می کنند،

شاد و خندانند،

مثل دو ستاره روشن،

در آسمان صاف یک شب بهاری،

و دستهایت را می بینم که در هوا می رقصند،

چون دو پروانه زیبا در یک روز بهاری،

و پاهای کوچکت را،

که روی چمنهای سبز و خیس و تازه،

به دنبال هم، به هرطرف می دوند، شاد و رها ،چون دو همبازی…

و خنده هایت،

چون زیباترین، دلنشین ترین و شادترین موسیقی…

رها باش، شاد و رها، ای زیباترین پروانه، ای خوشبوترین گل بهاری،

رها از تمام غصه ها و غمها، رها از تمام دلتنگیها و دردها….

چون من که رها شده ام از بند قافیه ها و وزنها …

از بند زمانها و مکانها،

فاصله من تا تو، تنها به اندازه بستن چشمهاست،

و چه زیباست این دیدارهایمان،

هر کجا، هر وقت و هرطور که بخواهیم …

دیگر چشمهایم را باز نخواهم کرد…