سفر

با درودی بر آستان تو، ای پروردگار من! اجازه فرما که همه احساس من از قلبم بیرون تراود و بر پای تو با این جهان تماس حاصل کند.

 چونان ابر باران‏زای تابستان که با بار سنگین رگبارهای ناافشانده‏اش در سطح پایین آویخته باشد، اجازه فرما همه هستی من بر در سرای تو، برای ابراز درودی بر آستان تو، سر تعظیم فرود آورد.

اجازه فرما همه ترانه‏های من در مسیرهای گوناگون به جریانی واحد مبدل گردد و به سوی دریای سکوت، به امید دوری بر آستان تو روان شود. همچون انبوهی از دُرنای دور از خانمان که روزان و شبان به سوی آشیانه های کوهستانی خویش باز می‏گردند، اجازه فرما همه جان من، به نشانه درودی بر آستان تو، سفر خود را به سرای جاودانی آغاز کند.