زندگی

 

 با شدتی وحشیانه و جنون آمیز ،

آن چنان که قلبم را سخت به درد آورد ،

آرزو کردم ای کاش هم اکنون همچون مسیح ،

بی درنگ ، آسمان از روی زمین برم دارد .

یا لا اقل همچون قارون ، زمین دهان بگشاید

و مرا در خود فرو بلعد ،

اما ... نه ،

من نه خوبی عیسی را داشتم و نه بدی قارون را .

من یک « متوسط  » بی چاره بودم و ناچار ،

محکوم که پس از آن نیز « باشم و زندگی کنم»

نه ، باشم و زنده بمانم .

و در این « وادی حیرت » پر هول و بیهودگی سرشار ، گم باشم .

و همچون دانه ای که شور و شوق های روییدن در درونش

خاموش می میرد و آرزوهای سبز در دلش می پژمرد ،

در برزخ شوم این « پیدای زشت »

و آن « ناپیدای زیبا » خرد گردم .

که این سرگذشت دردناک و سرنوشت بی حاصل ماست .

در برزخ دو سنگ این آسیای بی رحمی که ...

« زندگی » نام دارد

درسهای زندگی

 

این ترانه‏های من بودند که به من همه آن درس‏هایی را که در زندگیم فرا گرفتم، آموختند. این‏ها به من، راه‏های پنهانی را نشان دادند.

 پیش چشم من اختران بی‏شماری را در افق قلب من جلوه‏گر ساختند. این ترانه‏های من بودند که مرا در سراسر روز به رازهای اقلیم شادی و دردها رهبری کردند و اکنون، در این شامگاه و در پایان سفرم، مرا به کدامین دروازه کاخ آورده‏اند نمی‏دانم.

من حکایتی را از تو می‏دانم، در آخرین ترانه‏هایم می‏آوردم. رازها از قلبم بیرون می‏تراوند. مردم به گردم جمع می‏آیند و می‏پرسند مفاهیم این‏هاچیست؟ و نمی‏دانم چه جوابی به آن‏ها بدهم. می‏گویم او که معانی اینها را می‏داند کیست؟ تبسم حقارت بر لب می‏آورند و می‏گذرند، و تو در آن مکانْ لبخندزنان نشسته‏ای.