باران رحمت

در دل بایر من، ای پروردگار من! روزها و روزهاست که بارانی فرو نباریده است. افق درنده‏سان برهنه است، نه پوشش نازکی از ابر لطیف، نه نشانه مبهمی از بارش خنک کننده دوردست‏ها. توفان خروشنده‏ات را فرو فرست، تاریک و انباشته از مرگ، اگر مشیت تو چنین است با تازیانه‏های نور، آسمان را از جای برَ کَن، از سویی به سوی دیگر. امّا باز پس خوان، ای پروردگارم! باز پس خوان این لهیب خاموش گستره را، که آرام و مشتاق و شقاوت بار، قلب را با نا امیدیِ شوم خویش می‏سوزاند.